نیروانا

پاییز عشق

mabade-nirvana — Thu, 26 Jun 2008 11:36:18 GMT

سلام دوستان عزیزم از اینکه اینهمه به من لطف دارید ممنونم. تعدادی از دوستان انتقاد میکنند که چرا در شعرها و نوشته هام همیشه از پاییز و خزان حرف می زنم.

آنهایی که رنگ پریدگی پاییز را دوست ندارند، هرگز نفهمیدند که پاییزهمان بهار است که عاشق شده است. البته این مطلب از خودم نیست، یک جایی خوندم و خیلی خوشم اومد. گذاشتمش تو وبلاگ همه بخونند.

با غم کنار آمده ام، به انتظار بهار ایستاده ام

ایستادنی سبز و چشم به راه

آنسان که گویی فاتح شده ام

بر زمهریر پاییز.

ای عشق رویشی دوباره کن به مهربانی خورشید

و در امتداد خیابان عشق، بهار را تکرار کن.

(میر کیانی)

غزل دلتنگی

mabade-nirvana — Thu, 19 Jun 2008 14:44:18 GMT

زورقی در پیچ و تاب رقص گردابم هنوز

در پی دیدار آن مهتاب بیتابم هنوز

آن نگاه بیقرار و دلنواز نافذش

نرود از خاطر من لحظه ای٬ بیخوابم هنوز

بشنو ای رز سپیدم بانگ بی فریاد دل را

عارضم بر بی وفاییهای دلدارم هنوز

عشق بود مرهمی بر ریش دل اما چه سود...

نوشداروئی پس از مرگ سهرابم هنوز

جوانی ام همه طی شد خزانم بهار ندید

همچنان نیلوفر زیبای مردابم هنوز

مهدی

تنهایی و سکوت

mabade-nirvana — Thu, 31 Jan 2008 19:23:18 GMT

در اوج قعر تنهایی گویند سلطان غمهایی

به یاد روز میلادم میان سوز و سرمایی

ندانست قلب بیمارم که تو با ما یا بر مایی

درین سکوت و همهمه در ازدحام تنهایی

وجود خسته ام نداشت نشان از شور و شیدایی

هوایی یخ بسته دارد دل هم میهن اهورایی

نگاه آبستن درد است بزن بر کوس رسوایی

که شاید در دل ظلمت بیابیم نور فردایی

شعر از مهدی

میعادگاه عشق

mabade-nirvana — Thu, 24 Jan 2008 12:03:18 GMT

با تو آغاز کردم ٬ زیستن را به من آموختی٬ بهترین بهانه بودی برای دلتنگیهایم

اکنون نیز حضور تو تسکین است٬ نمی دانم چگونه تو را بسرایم که نگاهت

یک دیوان قصیده است. دستان غزل پرورت نورانی باد تو که به وسعت یک آسمان

مهربانی تا ابد با من بمان.

بدون تو بهار دیگر ترانه ای سبز نمی خواند و باغستان آرزو دیگر پرنده ای را میزبان

نخواهد شد٬ و دیگر هیچ دستی بر کوچه های تاریک خاطره چراغی نمی آویزد

و من با سبدی تهی از واژه های عاشقانه در غروب غریبی می نشینم٬ شاید از

خاکستر آرزوهای ناتمام ققنوسی به پرواز درآید.

صدایت می کنم٬ می دانم که همین نزدیکیها هستی٬ نگاهم کن٬ می خواهم سبز شوم.

صدای نارسای من در خور تو نیست٬ اما تو خیلی عزیزی٬ دردهای ناگفته را

می خوانی٬ پس مرا بخوان که محتاج توام.

هر شب حریر خیال تو روبرویم می نشیند و از راه و چاه می گوید٬ از خوب و بد٬

پر می گیرم وستاره ها را در سبدم می ریزم تا در یک روز عزیز و فرخنده

تقدیمت کنم

ترانه ی دلتنگی

mabade-nirvana — Thu, 03 Jan 2008 11:53:18 GMT

غم توی دلم تمومی نداره٬

که بتونه یه روز برات شادی بیاره

دل تار و تاریکم٬ روشن نمیشه مگر

بتابه به اون نوری از آسمون دوباره

تو غربت نگاهت٬ چشام خیس بارونه

امید و آرزو تو دلم دیگه رنگی نداره

آخه نمیدونی دلم٬ داره میسوزه تو تب سرد

از هر دری وارد میشه جلوش یه دیواره

درمون نداره دلم٬ دورش حصاریه که

قفلش باز نمیشه مگر با چشمک یه ستاره

شب و روزم یکی شده٬ به چشام خواب نمیاد

تمام آرزوی من دیدن چشمای یاره

ترانه از مهدی

mabade-nirvana — Fri, 28 Dec 2007 19:32:18 GMT

سلام دوستان عزیزم: عید سعید غدیر خم را به همه ی شما و ایرانیهای داخل و خارج کشور تبریک عرض می کنم.

عید میلاد مسیح رو به تمام هموطنان مسیحی و ایرانی داخل و خارج کشور تبریک میگم

امیدوارم سال خوبی در پیش داشته باشید. دوستان من ممکنه چند وقتی نباشم. دلم براتون تنگ میشه.

دوستدار همه ی شما عزیزان. کوچیک شما مهدی

هبوط در کویر

mabade-nirvana — Sun, 23 Dec 2007 21:59:18 GMT

بی تو٬ من رنگهای این سرزمین را بیگانه می بینم. بی تو رنگهای این سرزمین مرا می آزارند

بی تو٬ آهوان این صحرا گرگان هار من اند. بی تو٬ کوهها دیوان سیاه و زشت خفته اند

بی تو٬ زمین قبرستان پلید و غبار آلودی است که مرا در خود به کینه می فشرد

ابر کفن سپیدی است که بر گور خاکی من گسترده اندو طناب گاهواره ام را از دست مادرم ربوده اند و بر کردنم افکنده اند و سرش در چنگ خلیفه ایست که در پس این کوهها شب و روز در کمین من است.

بی تو٬ دریا گرگی است که آهوی معصوم مرا می بلعد.

بی تو٬ پرندگان این سرزمین٬ سایه های وحشت اند و ابابیل بلایند. بی تو سپیده دم هر صبح لبخند نفرت بار دهان جنازه ای است.

بی تو نسیم هر لحظه رنجهای خفته را در سرم بیدار می کند. بی تو من با بهار می مییرم. بی تو من در عطر یاسها می گریم٬ بی تو٬ من در شیره ی هر نبات رنج (هنوز بودن) را و جراحت روزهایی را که همچنان زنده خواهم ماند لمس می کنم.

بی تو ٬ من با هر برگ پاییزی می افتم٬ بی تو٬ من در چنگ طبیعت تنها می خشکم. بی تو من زندگی را٬ شوق را٬٬ بودن را٬ عشق را٬زیبایی را٬ مهربانی پاک خداوندی را از یاد می برم.

بی تو من مرگ را٬ پژمردگی را٬ نیستی را٬ کینه را٬ زشتی را٬ نفرین خشمگین خداوندی را حس میکنم.

بی تو٬ من در خلوت این صحرا٬ در غربت این سرزمین٬ در سکوت این آسمان ٬ درتنهایی این بی کسی٬ نگهبان سکوتم٬ حاجب درگه نومیدی٬ راهب معبد خاموشی٬ سالک راه فراموشی ها٬ باغ پژمرده ی پامال زمستانم.

درختان هر کدام قامت دشنامی٬ پرندگان هر کدام سایه٬ گلها هر کدام خاطره ی رنجی٬ شبح هر صخره٬ ابلیسی٬ دیوی ٬ غولی٬ گنگ و پر کینه فرو خفته٬ کمین کرده مرا بر سر راه.

باران زمزمه ی گریه در دل من٬ بوی پونه٬ پیک و پیغامی نه برای دل من٬بوی خاک تکرار دعوتی برای خفتن من٬ شاخه ها غبار گرفته٬ باد خزانی خورده٬ پوک٬ همه تلخترین یادهای من٬ تلخ ترین یادگار های منست

دکتر علی شریعتی

شب یلدا

mabade-nirvana — Wed, 19 Dec 2007 21:04:18 GMT

سلام دوستان عزیزم به مناسبت شب یلدا یک غزل سرودم امیدوارم خوشتون بیاد:

شب یلدا٬ شب شعر صوفیان است

این شب از بلندترین شبهایمان است

انار و سیب و شمع و فال حافظ

نقشبند سفره ی ایرانیان است

درین شبهای سرد و بی ستاره

مدام حرف از جمال خوبرویان است

درین شب در دل هر دانه برفی

بلوری از نمای حور و پرنیان است

نوای دلنشین تار و سه تاره

که امشب محفل دلهایمان است

شعر از مهدی

هبوط در کویر

mabade-nirvana — Tue, 18 Dec 2007 12:47:18 GMT

سلام دوستان عزیز،امروزمن میخوام از بیانات بسیار زیبای معلم شهیدم دکتر علی شریعتی برایتان نقل کنم:

با تو، همه ی رنگهای این سرزمین را آشنا می بینم،با تو همه ی رنگهای این سرزمین مرا نوازش می کنند

با تو آهوان این صحرا دوستان همبازی من اند،با تو، کوهها حامیان وفادار خاندان من اند

با تو، زمین گاهواره ای است که مرا در آغوش خود می خواباند، ابر حریریست که بر گاهواره ی من کشیده اند

و طناب گاهواره ام را مادرم، که در پس این کوهها همسایه ی ماست در دست خویش دارد

با تو ، دریا با من مهربانی می کند ، با توسپیده ی هر صبحبر گونه ام بوسه می زند، با تو نسیم هر لحظه گیسوانم را شانه می کند.

با تو ، من با بهار می رویم، با تو، من در عطر یاسها پخش می شوم ، با تو، من در شیره ی هر نبات می جوشم.

با تو من در هر شکوفه می شکفم، با تو من در طلوع لبخند می زنم، در هر تندر فریاد شوق می کشم.

در حلقوم مرغان عاشق می خوانم در غلغل چشمه ها می خندم، در نای جویباران زمزمه می کنم.

با تو، من در روح طبیعت پنهانم، در رگ جاریم، در نبض با تو، من بودن را، زندگی را، شوق را، عشق را، زیبایی را،

مهربانی پاک خداوندی را می نوشم ، با تو من در خلوت این صحرا، در غربت این سرزمین، در سکوت این آسمان،

در تنهایی این بی کسی، غرقه ی فریاد و خروش و جمعیتم، درختان برادران من اند و پرندگان خواهران من اند و

گلها کودکان من اند و اندام هر صخره مردی از خویشان منست و نسیم ها قاصدان بشارت گوی من اند و بوی باران،

بوی پونه، بوی خاک، شاخه های شسته، باران خورده ، پاک: همه خوش ترین یادهای من، شیرین ترین یادگارهای من اند.....

ادامه دارد......

تابش گرمای عشق

mabade-nirvana — Sat, 08 Dec 2007 17:37:18 GMT

در نهانخانه ی دل٬ نور اختری پیداست

خیمه ی هستی من با نور کوکب برپاست

در پی نرگس مستش این دل بی تابم

بیقراری میکند و باز درونش بلواست

قطره ی بارانی چون دُر کز آسمان چکیده

تر کرده گونه هایم٬ اکنون دلم یه دریاست

تابیده نور خورشید٬ پرنورترین ستاره

که عشق نورانیش از سرا تا ثریاست

دیگه فراموش شده٬ هجران و درد دوری

نزدیکه روز وصال٬ دلم مفتون و شیداست

کسی که مرهم شده به روی زخم و دردم

صداقت تو چشماش٬ برای من یه دنیاست

شعر از مهدی