صدایت طنین انداخته است در گوشم٬ نجوای زیبای گل

 را در نفست حس کردم...

قطره های باران را در دو نرگس آهویت٬ بر گونه های

 سرخ و سیب مانندت٬ نظاره کردم....

ای غریب آشنا ٬ حسی مشترک و غریب در وجودم به

 ودیعه نهادی...

رقص غمناک کلامم را در شب سیه بپذیر٬ تا بامدادی

 دیگر با تو به پرواز درآیم.

شعر از مهدی