خزان آمد خزان٬ فصل جداییست
درخت عشق من رنگش حناییست
رها کردم دلش٬ با کوهی از غم
همان کس را که چشمانش بهاریست
دلی عاشق ز معشوقش جدا شد
بسان برگ زرد از شاخساریست
الهی گفتمش معشوق خود را
مخور غصه گلم٬ آن بالا خداییست
دعا کردم به درگاهت ندیدی...
مرا در نقش دستانم نگاریست؟
بسوزد این دلم از آتش عشق
چه فرجام بد و اندوهباریست
شعر از مهدی
