هبوط در کویر

سلام دوستان عزیز،امروزمن میخوام از بیانات بسیار زیبای معلم شهیدم دکتر علی شریعتی برایتان نقل کنم:

 

با تو، همه ی رنگهای این سرزمین را آشنا می بینم،با تو همه ی رنگهای این سرزمین مرا نوازش می کنند

با تو آهوان این صحرا دوستان همبازی من اند،با تو، کوهها حامیان وفادار خاندان من اند

با تو، زمین گاهواره ای است که مرا در آغوش خود می خواباند، ابر حریریست که بر گاهواره ی من کشیده اند

و طناب گاهواره ام را مادرم، که در پس این کوهها همسایه ی ماست در دست خویش دارد

با تو ، دریا با من مهربانی می کند ، با توسپیده ی هر صبحبر گونه ام بوسه می زند، با تو نسیم هر لحظه گیسوانم را شانه می کند.

با تو ، من با بهار می رویم، با تو، من در عطر یاسها پخش می شوم ، با تو، من در شیره ی هر نبات می جوشم.

با تو من در هر شکوفه می شکفم، با تو من در طلوع لبخند می زنم، در هر تندر فریاد شوق می کشم.

در حلقوم مرغان عاشق می خوانم در غلغل چشمه ها می خندم، در نای جویباران زمزمه می کنم.

با تو، من در روح طبیعت پنهانم، در رگ جاریم، در نبض با تو، من بودن را، زندگی را، شوق را، عشق را، زیبایی را،

مهربانی پاک خداوندی را می نوشم ، با تو من در خلوت این صحرا، در غربت این سرزمین، در سکوت این آسمان،

در تنهایی این بی کسی، غرقه ی فریاد و خروش و جمعیتم، درختان برادران من اند و پرندگان خواهران من اند و

گلها کودکان من اند و اندام هر صخره مردی از خویشان منست و نسیم ها قاصدان بشارت گوی من اند و بوی باران،

بوی پونه، بوی خاک، شاخه های شسته، باران خورده ، پاک: همه خوش ترین یادهای من، شیرین ترین یادگارهای من اند.....

ادامه دارد......