ترانه ی دلتنگی

سلام دوستان عزیزم امروز یک ترانه سرودم که از تنهایی و عاشقی میگه.

امیدوارم از این ترانه خوشتون بیاد:

 

غزل٬ غزل٬ ترانه٬ سروده ام به یادش

                                رز و میخک و لاله ریخته ام به پایش

در آشیون قلبم کبوتری نشسته

                                به دست یه غریبه پر و بالش شکسته

به من پناه آورده که دستشو بگیرم

                                بشم مرهم زخمش یا که براش بمیرم

براش دونه می ریزم٬ جون بگیره بمونه

                                با صدای قشنگش برام آواز بخونه

پرید و رفت ز قلبم کبوتر سفیدم

                               دیگه بالش خوب شده رفته ز آشیونم

باز این دلم تنها شد تو روزگار غریب

                               عجب رودستی خوردم٬ بازم نیرنگ و فریب

ستاره ی قلب من بازم فراموش شده

                               نداره درخششی٬ انگار که خاموش شده

یکی می خوام تو قلبش٬ قلب منو جا بده

                                به دل من وعده ی عشق ثریا بده

شعر از مهدی

آخرین بازی عشق

به سرم آمد از آنچه می ترسیدم

                                        در قمار عشق چه بد باختم و رنجیدم

خبری تلخ شنیدم همچو زهریست به کامم

                                        قدح زهر هلاهل٬ یک نفس نوشیدم

شاخه ای بیدم و غرش طوفانهای غم

                                        تازیانه می زندم٬ باز به خود لرزیدم

سوار بی اسب و بی زین و شمشیر شدم

                                        فاتح بی سر و بی برگ و ساز  ندیدم

سایه ی عشق مرا برد به جولانگاه مرگ

                                        زد به قلبم مهر باطل و نگاشت تقدیرم

شعر از مهدی